| abandon |
{ə'bændən}
- [N] kendinden geçme, taşkınlık, coşku
- [V] bırakmak, terketmek, yüzüstü bırakmak, kesmek, vazgeçmek
|
|
| abandon |
f. tamamıyle bırakmak, terketmek, başından atmak; kendini tamamıyla vermek; kendini kaptırmak. |
|
| abandon |
i. 1. kendini {bir şeye} kaptırma, kapılma, kendini bırakma. 2. coşku. |
|
| abandon |
f. 1. terketmek, bırakmak: Don´t abandon me here! Beni burada bırakma! He abandoned shamanism and became a Muslim. Şamanizmi bırakıp Müslüman oldu. 2. vazgeçmek: He abandoned the idea. O düşünceden vazgeçti. They abandoned the search. Aramaktan vazgeçtiler. |
|
| abandon |
a.ban.don
ıbän'dın
Fiil
* terketmek, bırakmak.
* vazgeçmek. |
|
|